PO GODZINACH
- Wprowadz. Wprowadz to. - Dobra. Mam.
Dobra. Teraz... Po pierwsze, odswiez ekran.
Tak, a potem zmien format.
- Wlasnie. - Dobra.
- Teraz plik? - Racja.
- I jest w pamieci? - Racja.
I...
Kod prefiksu.
- Racja. - Dobrze.
WPROWADZONO KOD B528
Dobrze. Zalapales. Tydzien i opanujesz to.
To tylko tymczasowo.
Mówie, ze to tymczasowe.
Nie zamierzam tkwic w tym do konca zycia.
- Nie mów tego panu Digmanowi. - Dobra.
Bo tak naprawde to chcialbym dostac sie do wydawnictwa.
Na razie nie ma wakatów.
Co chcialbym zrobic, to stworzyc czasopismo, wlasne czasopismo,
które byloby forum dla pisarzy i intelektualistów,
których teksty nie sa drukowane, którzy moga...
Redagowanie, docieranie do odbiorców jest nie dla mnie.
Publikujac, mogliby nabrac rozpedu
i wiesz, zrobic cos z...
- No wiesz, z... - Przepraszam na chwile.
ZWROTNIK RAKA
Uwielbiam te ksiazke.
A, te. Tak.
Miller jest swietny.
"To nie tyle ksiazka. To rozciagnieta w czasie zniewaga.
Plucie w twarz sztuce.
Kopniaki wymierzone prawdzie, pieknu, Bogu".
Czy jakos tak.
Bardzo dobrze.
Tylko tyle pamietam.
Juz ja czytalem. Znaczy sie, nie... Czytam jeszcze raz.
Zwykle nie czytam ponownie ksiazek,
ale to moja ulubiona.
Podoba mi sie bardziej niz Zwrotnik Koziorozca, Plexus...
czy Sexus.
Wiesz, zwykl siebie calowac po dobrym posilku.
Glównie...
Czy ten kasjer nie wydaje ci sie dziwny?
Caly czas robi dziwne ruchy.
Boze!
Chyba czeka, az go odkryja.
Jeszcze jedna kawe?
Nie. Ide do domu mojej przyjaciólki.
- W która strone idziesz? - SoHo.
Przyjemna dzielnica. Poddasze?
Tak. Jest rzezbiarka.
Ostatnio robi gipsowe bajgle z serem.
Naprawde?
I sprzedaje jako przyciski do papieru. Kupisz?
Przycisk do papieru?
Tak, kupilbym. Po ile sa?
Nie wiem.
Jesli jestes zainteresowany, jej numer to 243-3460.
243-3460. Dobra.
- Nazywa sie Kiki Bridges. - Kiki Bridges. Dobra.
- Milo sie rozmawialo. - Mnie tez.
Przepraszam, moge pozyczyc dlugopis?
Dziekuje.
- Tak? - Czy moge prosic Kiki Bridges?
- To ja. - Dobry wieczór.
Nie znamy sie. Interesuja mnie przyciski do papieru.
- Tak? - Pani jest rzezbiarka, racja?
Dziewczyna, która poznalem, powiedziala, ze bedzie u pani.
Chodzi o Marcy.
- Nie wiem. Nie przedstawila sie. - Chwila. Podam ja.
Mówila o przyciskach do papieru i czym sie pani zajmuje.
Halo?
- Halo? Marcy? - Tak.
Czesc, mówi Paul Hackett. Poznalismy sie dzis.
Czec. Tak, pamietam.
- Co slychac? - Wszystko w porzadku.
Wrócilem do domu,
otworzylem ksiazke, zobaczylem numer i...
Swietnie.
Ciesze sie, ze dzwonisz.
Wiec...
Pracujesz w poblizu tej kawiarni, mieszkasz w sasiedztwie czy?...
Nie, bylam u mojego przyjaciela.
Szczerze mówiac, poklócilimy sie.
Szkoda.
Tak, szkoda.
O cokolwiek poszlo, wyjasnicie to sobie.
Tak mylisz? Powinnam sie pogodzic?
Cóz, nie wiem, znaczy sie... Moze to lepiej dla ciebie.
Wiesz, nie znam okolicznosci, ale czasami...
Wiesz, ja nie... Nawet nie... To nie moja sprawa.
- Paul, moze wpadniesz. - Co?
- Moze wpadniesz. - Pewnie. Pewnie. O tej porze?
Tak. Czemu nie?
Gdzie jestes?
Howard Street 28. Niedaleko rogu Crosby.
W SoHo.
- Na domofonie jest nazwisko Franklin. - Nie Bridges?
Bridges jest skrelone.
Zadzwon domofonem.
Dobrze. Za okolo 45 minut?
- Swietnie. Do zobaczenia. - W porzadku.
- Paul? - Tak.
Ciesze sie, ze zadzwonile.
Ja tez. Ja tez.
Dobrze. Do zobaczenia.
- Czec. - Czesc.
- Mam tylko 20. Moze byc? - Pewnie. Bez problemu.
Nie ma pospiechu.
Cholera!
Przepraszam, wlasnie... Psiakrew! O Boze!
Przepraszam.
Pieniadze wyfrunely przez okno.
Nalezy sie 6,50.
Pieniadze wyfrunely przez okno.
Wlozylem tu,
ale auto tak szybko skrecilo, ze nie mam...
Próbuje powiedziec, ze nie mam pieniedzy. Przykro mi.
Prosze spojrzec.
Mialem 20 dolarów.
I nie mam wiecej.
Naprawde mi przykro.
Franklin. Franklin.
Franklin.
- Paul? - Tak.
To lap.
- Czesc. - Czesc.
- Klucze. - Polóz na stole.
Podoba mi sie.
- Naprawde? - Tak. I to bardzo.
Przypomina mi obraz Edvarda Muncha.
Jak mu tam, Wrzask?
- Krzyk. - Krzyk. Racja.
Tak.
Jakby trójwymiarowa wersja tego obrazu.
Jest Marcy?
Musiala pójsc do calodobowej apteki.
- Cos z nia nie tak? - Wszystko pod kontrola.
Olbrzymie mieszkanie.
Masz wspóllokatora?
Chcesz nad tym chwile popracowac?
- Moglabym zrobic sobie przerwe. - Co?
To nie jest trudne.
O czym ty mówisz? To twoje dzielo.
- Skad mam wiedziec, co chcesz? - To proste.
Bierzesz troche tego i przylepiasz, o tak.
Dobra, juz ide.
Tak?
Jest. Zaprosilas go.
Twój problem, Marcy. Ja mu nie powiem.
Nie moge mówic glosniej.
Dobra, pospiesz sie.
- Jak ci idzie? - wietnie.
Pracuje nad ramieniem.
Zobacz, co zrobiles z koszula.
To nic.
- Wrzuce do pralki. - Nie, nie trzeba.
To zajmie tylko 20 minut.
Nic sie nie stalo.
Zdejmuj.
Nie chcesz dobrze wygladac na randce?
No dobra.
20 minut, co?
- Wlóz te. - Dzieki.
Pracujac tak calymi dniami, bola cie ramiona.
Zrobic ci masaz?
- Czytasz w moich myslach. Móglbys? - Pewnie.
Nie jestem w tym dobry.
Znam kilka podstawowych ruchów.
Jak zaboli, jestes na wlasciwej drodze.
Tyle wiem.
Dobra.
- Masz piekne cialo. - Tak.
Niewiele blizn.
To prawda.
Nie pomyslalem o tym.
Niektóre znajome maja cialo w bliznach od stóp do glów.
Nie ja.
Blizny?
Okropne, paskudne blizny.
Mówie ci.
Nie wiem.
Wiem, ze gdy bylem dzieckiem,
usunieto mi migdalki.
A po operacji
nie bylo miejsca na pediatrii.
Wiec musieli mnie polozyc na oddziale poparzen.
Zanim mnie tam przywiezli,
pielegniarka dala mi
przepaske na oczy
i kazala jej nie zdejmowac.
Jeslibym zdjal,
musieliby mnie operowac raz jeszcze.
Nie rozumialem, co moje migdalki mialy wspólnego z oczami.
W kazdym razie...
tamtej nocy...
bo sadze, ze to byla noc...
siegnalem...
zeby odwiazac przepaske...
i...
zobaczylem...
Witam ponownie.
- Przepraszam. Przetrzymano mnie. - Nie martw sie.
- Jak sie masz? - Dobrze.
Dojechalem. Nie... Jestem.
Chodzmy do mojego pokoju, z dala od balaganu.
Dobra.
Twoja wspóllokatorka pracowala caly dzien.
Zmusila mnie do pracy.
Czuje sie jak prawdziwy artysta z SoHo.
Co jej zrobiles?
Nic jej nie zrobilem. Zasnela.
Znaczy sie... Byla zmeczona.
- Czemu pytasz, co jej zrobilem? - Spoko. To bylo niewinne pytanie.
Wezme szybki prysznic i zaraz wracam, dobrze?
Pewnie. Mysle, ze prysznic dobrze ci zrobi.
Mialas ciezki dzien.
Wiedzialam, ze jestes wyjatkowy.
Chyba nie musisz wczesnie wstawac?
Nie. Nie musze.
Mysle, ze jestes kims, z kim moge pogadac.
A dzis czuje...
Czuje, ze sie wyluzuje czy cos.
Czuje...
Czuje, ze wydarzy sie tu cos niesamowitego.
Jestem podniecona i nie wiem dlaczego.
Czuje to.
Ciesze sie, ze wpadles.
Ja tez.
Jak chcesz skreta, tu jest pare, nie krepuj sie.
Nie. Moze pózniej.
- Halo? - Jest Marcy?
Nie moze teraz podejsc. Przekazac wiadomosc?
- Powiesz jej, ze dzwonil Greg? - Jasne.
Wrócila?
Na POPARZENIA 2. stopnia
- Teraz mi lepiej. - Tak.
- Mam ja zamknac okno? - Nie trzeba.
Rany! Ktokolwiek tu mieszkal, musial byc kulturysta.
Jezu.
Kto to jest Franklin? Na domofonie...
Hej, kazalam ci nie wstawac z lózka.
Racja.
Prosze cie, zebys poczekal jeszcze minutke. Obiecuje.
- W porzadku. - Jestes najlepszy.
- Co, Paul? - Co?
Co mówiles?
Nic nie mówilem.
Nic teraz nie mówiles?
Nie, nic nie mówilem.
Moglabym przysiac, ze slyszalam, jak cos mówiles.
No cóz,
nie mówilem.
Chyba nie bede mogla dzisiaj spac.
Co to za zapach? Siemie Iniane?
- Balsam do ciala. Mam sucha skóre. - Naprawde?
Wydaje sie miekka.
Prosze.
- W czym problem? - W niczym.
Jestes naprawde mily. Mozemy chwile porozmawiac?
Oczywiscie. Pewnie.
Dzwonil Greg.
Skad ten pedzio wie, ze tu dzis nocuje?
Pewnie bedzie marudzil na swojego ostatniego faceta.
Czasami jest trudno zajmowac sie takimi przyjaciólmi.
Po to ma sie przyjaciól.
- Wiem o tym, ale myslalem... - Nie moge sie tym dzisiaj zajac.
Chce, zebym oddzwonila?
Nie powiedzial.
Cóz...
Skoro odebrales telefon,
prawdopodobnie domyslil sie, ze...
Boje sie.
Powiedz mi, w czym jest problem.
Kiedys mnie zgwalcono.
Stalo to sie tutaj, w tym pokoju.
Mieszkalam tu kiedys.
Wszedl przez wyjscie pozarowe.
Przylozyl mi nóz do gardla i powiedzial,
ze jak zaczne krzyczec, odetnie mi jezyk.
Przywiazal mnie do lózka.
Nie spieszyl sie. 6 godzin.
Mój Boze.
Czy?...
Zlapali faceta?
Nie.
To byl mój chlopak.
Prawde mówiac, spalam przez wiekszosc gwaltu.
Wiec juz wiesz.
Chcesz kawe? Czuje, ze musze stad wyjsc.
No pewnie. Cos jest czynne o tej porze?
Na pewno, nie ma jeszcze drugiej.
Gotowy?
Moge cie o cos zapytac? Cala noc chce cie o to zapytac.
- Kto to jest Franklin? - Franklin?
Franklin to mój maz.
Naprawde?
Wiec ten strych jest jego?
Jest wlascicielem, tak.
- Mieszkasz z nim? - Nie. Jest w Turcji.
Mieszkalam z mezem 3 dni. Bylam bardzo mloda, jak wyszlam za maz.
Maz byl fanatykiem filmowym.
Mial bzika na punkcie jednego filmu:
Czarnoksieznik z Oz.
Ciagle o nim mówil.
Na poczatku to bylo mile.
W noc poslubna bylam dziewica.
Gdy sie kochalismy... Widziales ten film?
Czarnoksieznik z Oz? Tak.
Cóz, gdy sie kochalismy,
za kazdym razem gdy on...
wiesz, osiagal orgazm,
nagle...
wykrzykiwal: "Dorotko, poddaj sie!".
Tyle. "Dorotko, poddaj sie!".
Wiem. Zamiast jeczec "o Boze" lub cos takiego.
Przyprawialo mnie to o gesia skórke. Powiedzialam mu, ze tak mysle,
ale on nie mógl przestac. Nie mógl przestac.
Powiedzial, ze nie byl tego swiadom.
Nie mógl przestac.
Wiec zakonczylam nasze malzenstwo.
Przykro mi.
Chyba cie zameczam tymi pytaniami.
To nic. Jestem przyzwyczajona.
Wiesz, nadal bardzo go kocham.
Nawet codziennie do siebie piszemy.
Oczywiscie, nie lubie o tym rozmawiac.
- Prosze o rachunek. - Na koszt firmy.
- Naprawde? - Jasne, co mi tam.
O tej porze obowiazuja inne zasady, wie pan? Po godzinach.
- Dzieki, Peter. - Nie ma za co, Marcy. Baw sie dobrze.
W porzadku. W...
Mam sobie pójsc?
Po pigulce zle sie czuje.
Po wszystkim zle sie czujesz, Marcy.
Dostalam to od chlopaków.
Rekonstrukcja i rehabilitacja poparzeniowa
O mój...
Boze!
Cóz,
no to jestesmy.
- Zapalimy tego skreta? - Dobra.
- Dobry pomysl. - wietnie.
Co to za trawka?
Kolumbijska.
- Nieprawda. - Co?
Nie jest kolumbijska. To nawet nie jest trawka.
Tak mówil sprzedajacy to gosc.
Gosc, który ci to sprzedal, klamal. I ty tez klamiesz. To gówno.
Nie denerwuj sie. Wiecej od niego nie kupie.
Gówno prawda.
Co ci jest?
Gdzie te gipsowe przyciski do papieru?
Po nie tu przyjechalem.
To nieprawda. Przyjechalem do ciebie,
ale gdzie sa przyciski do papieru? Chce je zobaczyc.
- W czym problem? - Mówie, ze chce zobaczyc
przyciski jak bajgle. Mów, gdzie sa.
- Wlasnie teraz? - Wlasnie teraz.
Sa w pokoju Kiki.
To je przynies. Bo jak tu sobie gawedzimy,
po moim mieszkaniu fruwaja papiery,
bo nie mam czym ich przycisnac.
Dobra.
Nie wiem, Kiki.
Przykro mi.
- Leje, co? - Porzadnie.
- Prosze. - Oplata wynosi 1,50.
- Co? - O pólnocy podrozala do 1,50.
Zartuje pan.
Dobra...
- Mam 97 centów. - Nie.
- Na dworze leje. - Nie.
Odpusci pan sobie? Chce wrócic do domu.
Przykro mi. Nie moge. Moge stracic prace.
A kto sie o tym dowie?
Móglbym pójsc na imprezke, upic sie, powiedziec komus. Kto wie?
Dostane ten cholerny zeton?!
Nie, do cholery! Nie dam zetonu. Zetony sa po 1,50.
A nie po 97 centów. Tracilibysmy pieniadze.
Dobra. Nadjezdza pociag. Daj mi pan ten zeton!
- Moge jakos pomóc? - Tak, chce zlapac pociag.
Nie, w druga strone.
- Mówie do pana. - Wiem. Przepraszam.
Nigdy tak nie zrobilem. Cos mnie naszlo.
Podrozalo, a mam 97 centów.
Nie pojade pociagiem. Nie pojade. Przepraszam.
Mój pociag.
Tym chcialem jechac. Dzieki.
Musi byc pelnia ksiezyca.
Cos podac?
Mam 97 centów.
To niewiele, co?
Wlasnie. Niewiele.
Musze zamówic? Moge posiedziec przez chwile?
- Tak. Pewnie. - Dzieki.
Nie ma za co.
Pomocy! Nienawidze tej pracy!!
Co podac?
Niczego nie chce. Chce tu posiedziec.
Moge?
- Pewnie. - Dzieki.
Jak chcesz kogos poznac, nie robilbym sobie nadziei.
Nic sie dzis nie dzieje.
Tak.
- Pózno juz. - Ale nie tu.
O tej porze zwykle tu wrze.
To bez znaczenia. Chcialem schronic sie przed deszczem.
Mam nadzieje, ze wkrótce przestanie.
- Chce wrócic do domu. - Metro nie jezdzi?
Akurat jestem bez grosza.
Chryste. Dam ci pieniadze.
Naprawde? Nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
- O Chryste. Tylko nie kolejne. - Co? Kolejne co?
Facet mieszka w moim budynku. Byl tu dzis juz 3 razy
i mówil o trzech wlamaniach w sasiedztwie.
- Cholera. - Co?
Co?
Usiluje sobie przypomniec, czy wlaczylem w domu alarm.
Czasami zapominam.
Cóz, trudno.
W porzadku. W porzadku.
W porzadku. Prosze zapomniec. Niewazne.
Chce otworzyc kase. A jak zacznie sie ruch?
Tak, rozumiem.
Moze kluczem? Masz klucz?
- Tak, ale trzymam go w mieszkaniu. - Cholera. Niedobrze.
Nie moge wyjsc, ale moze wyswiadczysz mi przysluge?
- Za drobne na metro? - Mozesz?
- Jasne. - Spring Street 158, ostatnie pietro.
Chwileczke. Co ja robie?
Racja.
Nie znasz mnie, ja nie znam ciebie.
Móglbym cie obrobic, racja? O tym myslisz?
Nie obrobie cie. Nie obrobie.
Po dzisiejszej nocy
ostatnia rzecza, o której mysle, jest kradziez.
Chce wrócic do domu.
Posluchaj.
Oto moje klucze. Jako zastaw, dobrze?
Jak nie wróce, sa twoje. Co tylko mam, jest twoje.
Chce wrócic do domu. Zatrzymaj je.
Dobra, w porzadku. Dobrze. Prosze.
Klucze do kasy sa na haczyku nad wlacznikiem.
Alarm jest ponizej wlacznika.
Ma byc czerwone swiatelko.
- Czerwone swiatelko. Spring 158. - Na górze.
Zaraz wracam.
O nie.
Boze.
O Jezu! Boze.
- Cos od Phila? - Nie czytam tego.
Jestem zazdrosny. Czuje te opalenizne.
Moze to nasz tutejszy wlamywacz.
Masz, co chciales, czy wracajac, zepsulismy ci zabawe?
- Ktos ty? Nie mieszkasz tu. - Jestem znajomym Toma.
Którego Toma? Mieszka tu trzech.
Nie jestem wlamywaczem. Zabieraj rece.
- Którego Toma? - Nie znam nazwiska.
Z ostatniego pietra. Ilu tam jest?
Jak tu wszedles?
Dal mi klucze. Widzisz?
Dal mi klucze i wszedlem.
Przepraszam, ale w ostatnim tygodniu bylo tu 8 wlaman.
Dobra, przepraszam, w porzadku. Nie wiedzialem.
Zrobimy jeszcze skok na RadioShack?
Za tydzien. Bedzie nowy towar.
Hej! Skad to macie?
Kiki! Co sie stalo?
Zrzuc klucze. Zrzuc je. Ostroznie.
Tak. Wez rozmach. Dobrze.
Juz, Kiki.
Sukinsyny!
Co oni zrobili?
Co oni, marynarze? Spójrz.
Taki wyrafinowany. Musialo zajac im wieki.
- Jak tu weszli? - Jak kto wszedl?
- Wlamywacze. - Wlamywacze? Jacy wlamywacze?
Ci, którzy zabrali rzezbe i telewizor.
Boze.
- Neil i Pepe? - Kto?
Neil i Pepe. Moi znajomi.
Sprzedalam im telewizor za 300 dolców.
Skad wziales moja rzezbe?
- To ten? - Tak.
Jestem Horst.
Paul. Czesc.
Wczesniej byles niegrzeczny.
Powinienes sie wstydzic.
Wstydze sie.
Nie wiem, co mnie naszlo.
Brak dyscypliny.
Mozliwe.
Nie jest za pózno, zebys zakonczyl, co zaczales.
Marcy, tu Paul.
Czesc.
Jestem ci winien przeprosiny.
Nie powinienem tak wyjsc. Przepraszam.
Wiesz, doszedlem do wniosku,
ze miedzy nami nic nie bedzie
i ze cie wiecej nie zobacze. To niewybaczalne.
Chyba sie troche wystraszylem, wiesz?
Ta cala historia o twoim mezu i chlopaku.
Byla dziwna.
O co tu chodzi?
Podejrzewalem, ze cos jest...
nie tak, ze masz poparzenia czy cos.
Nie moglem sobie z tym poradzic.
Przepraszam. Nie wiem, co mi sie stalo.
Nie wiem. Moze to niewlasciwy czas, ale...
chyba juz pójde.
Dobrze?
Marcy?
Marcy.
Co?...
1 przed snem
O Jezu! Marcy.
O Boze! Oddychaj. Oddychaj.
Kiki! Kiki! Obudz sie.
O Jezu!
Boze!
Pomysl.
Kiki! Horst!
Paul i Marcy - Horst i ja poszlimy do klubu Berlin.
Dolaczcie, jak chcecie. Róg West Broadway i Grand.
Na razie. Kiki.
Cholera.
Prosze z policja.
Chce zawiadomic o zgonie.
Boze.
O nie.
ZMARLA
Hej, to ja. Zrobilam to. Rzucilam prace.
Co ja mam do tego?
Napijmy sie. Poswietujemy. Pier 3 jest otwarty.
Nie wiem, w czym problem,
ale ide do tamtego baru, biore klucze, zebym mógl wrócic do domu.
Patrz.
ZAMKNlETE Wracam za 1/2 godziny
I co teraz?
Nie do wiary.
Gdzie on jest, do cholery?
Mieszkam naprzeciwko. Zjesz cos?
Poczekajcie! Neil, Pepe! Poczekajcie! Nie wiedzialem!
Znowu ten facet. Zjezdzamy.
Nie wiedzialem.
O Boze.
U mnie?
Lubisz The Monkees?
Jak ci na imie?
Julie.
Mam na imie Paul.
Ciezka noc, co, Paul?
Wygladasz na przygnebionego.
Przyjechalem do tej czesci miasta...
Boze.
Nawet nie... Nawet nie znalem tej dziewczyny.
Boze.
Nawet jej nie znalem.
Chwilka.
Lepiej?
"Chelsea Morning".
No. Co jest? Porozmawiaj ze mna.
Wszystko w porzadku. Za chwile sobie pójde.
Poczekam, az otworza na dole.
Wezme klucze i pojade do domu.
O rany.
Wydus to, skarbie. Powiedz mi.
Raczej nie.
Paul, wyluzuj. O co chodzi?
Ta cala powaga i smutek... Luzik-bluzik. No.
- O czym ty mówisz? - Powiedz mi, co cie dreczy.
Gdzie on jest?
Która godzina?
Jest bardzo pózno.
Jezu.
Nie znosilas tej pracy, co?
Tak. Nie znosze obu moich prac, wiesz?
Tak? Co jeszcze robisz?
Pracuje w ksero na dole.
Na dole?
Tak. Jestesmy dokladnie nad nim.
Mam klucze. Chcesz zobaczyc?
Nie, dzieki. Wystarczy mi rozrywek jak na jedna noc.
Chalowe zajecie,
ale kiedy chce, kseruje sobie za darmo.
Ja nie moge.
Co to znaczy? "Ja nie moge"?
Wysmiewasz sie ze mnie?
Nie musze tego sluchac. Co jest z ludzmi?
Wszyscy maja jakas madra odpowiedz.
Trzeba cholernie uwazac na to, co sie mówi.
Myslisz, ze nie widze? Wiem, co sie dzieje.
Slysze, jak klienci wysmiewaja sie ze mnie.
Nic nie mialem na mysli.
Padalo, a ja zaprosilam cie do siebie.
Nie musialam tego robic.
Po pierwsze, nie jestes glupia.
Mam problem z podatkiem na rachunkach. I co z tego?
Parszywe 8%!
Wiec robie bledy. Pozwijcie mnie! Zawiadomcie prawników!
Juz dobrze. Przepraszam. Nie chcialem.
- Chcesz usiasc? Chodz. - No dobrze.
Przepraszam. Bylem niegrzeczny. Przepraszam.
Koniec z tym placzem. Prosze.
Co za noc.
Hej, Paul?
Podoba ci sie moja fryzura?
Tak. Tak, podoba mi sie.
Moze dotkniesz?
- Nie chce zepsuc. - Nie zepsujesz.
- Chcesz, zebym dotknal? - Tak.
Dobra.
Slysze go. To on. Slysze go. Slysze go. Nie, jest dobrze.
Dzieki Bogu. Moge jechac do domu.
Przepraszam. W czym problem?
Nic, po prostu...
Wiesz, mam przeczucie,
ze mnie jakos lubisz, nie?
Chyba nie pójdziesz sobie po tym, jak schronilam cie przed deszczem?
Dobra. Dobra. Ja tylko...
Zrobie tak. Pójde...
Pójde do baru, oddam klucze twojemu szefowi,
odbiore swoje klucze i wróce, dobrze?
- Zabierze mi to 2 minuty. - Akurat.
Julie, 2 minuty. W porzadku?
No, no, co ci sie stalo?
Dluga i skomplikowana historia.
Szczerze, jak nie wróciles, myslalem, ze mnie naciagnales.
Musialem zamknac i pójsc sprawdzic. Sasiad widzial, jak wychodziles.
Ale nie byl ciebie pewien.
Ale jestes z powrotem.
Niepokoilem sie.
Napijesz sie jednego? Przydalby ci sie.
Nie masz przypadkiem jakiegos silnego afrodyzjaku?
Nie jest chetna?
Nie, nie dla niej. Dla mnie.
Wyglada na to, ze wplatalem sie z...
jedna z twoich kelnerek.
- Panna Fryzura 1965. - Tak.
Nie pytaj nawet jak.
Wiec zwiej. Co, zabije sie?
Terminal.
Co tam, Rich?
Wiesz, masz racje. Oddaj mi klucze. Ide do domu.
Co sie stalo?
Moja...
Moja dziewczyna...
wlasnie popelnila samobójstwo.
- Wziela pigulki nasenne. - Jezu Chryste.
- O nie. - Tak.
Poklócilismy sie. Kazalem jej wynosic sie z mieszkania...
To moja wina.
Boze.
Marcy. Marcy, Marcy...
Marcy!
Nie wiem, co mam powiedziec. Ja...
- Nie wiem. - Co mozesz powiedziec?
Przeciez to nie twoja wina.
Ide do... Zaraz wracam, dobra? Badz spokojny.
- W porzadku? - Tak.
- Mialy byc 2 minuty. - Wiem. Wiem.
- Przepraszam. Przepraszam. - Teskniles?
Jak nigdy w zyciu za nikim innym.
- Naprawde? - Nie wierze, jak bardzo tesknilem.
- Naprawde tesknilem, nie... - To slodkie.
Dam ci prezent.
Nie musisz. To nie jest konieczne.
Znam cie tylko od... godziny.
Nie, nie, nie. Powiedziales, ze wrócisz i wróciles.
W obecnych czasach cos takiego trzeba pochwalic
i nagrodzic.
- Wiesz, co to jest? - Nie.
Gipsowy przycisk do papieru w ksztalcie bajgla z serem.
Kupilam od tutejszej artystki.
Kiki Bridges. Slyszales o niej?
Julie...
Obiecalem, ze wróce i wrócilem.
Teraz naprawde musze juz isc.
Musze sie przespac. Rozumiesz to, prawda?
Obiecuje, ze sie spotkamy.
Obiecuje. Dobrze?
W porzadku?
Czemu ciagle mnie o to pytasz? Co z toba? Stukniety jestes czy co?
Wymienmy numery telefonu. Chcesz?
- Numery? - Tak, chodz.
wietny pomysl. Tu napisze. Dobrze. Jaki jest twój?
Mój numer to 5-4433. Latwo go zapamietac.
5-4433.
Za malo cyfr, ale w porzadku.
5-4433.
- Dobra. - Nie, KL5-4433.
Przepraszam. Dobra. Przepraszam, przepraszam.
- O Boze. - Zaczekaj.
Zabieraj to. Jezu!
Naprawde?
Pozalujesz, bo cie dorwe!
To jakis zart. Znowu?
Co to?
Hej, skonczymy na dzisiaj? Strasznie bola mnie plecy.
Poszukajmy mojego posagu. Gdzies tu musi byc.
No nie. Ten posag to pierwsza rzecz, jaka w zyciu kupilem.
Widzisz, jak jest, gdy placisz?
Ktos to zwinie. Cholera.
Gdzies tu musi byc. Pokrazmy po Mercer Street.
Tom?
Tom, tu Paul.
I balem sie wejsc, bo nie chcesz konfrontacji.
Kilku jest nacpanych i nie wiesz, czy maja nóz...
Nie bylo mnie z godzinke.
Wchodze, a tu ani aparatu, ani obiektywu, nic...
- Zadzwoniles do ubezpieczyciela? - Nie mam. Poza tym...
Znowu ten facet. Hej!
Nie pozwól mu uciec.
- Któredy pobiegl? - Biegnijmy tedy. Moze to on.
Zabieraj stad te brudna gebe. Wynocha.
- Hej, gosciu, dokad to? - Do toalety?
Chcesz do toalety? Toaleta tylko dla klientów.
Zamówie, naprawde. Chce skorzystac z toalety, dobrze?
Hej, nie slyszales?
Ty cholerny durniu, wynocha stad i nie przychodz tu.
Menu jest na stole. Prosze sie rozgoscic.
Przygotowalem stolik.
Dziekuje.
Paul i Marcy - Horst i ja poszlimy do klubu Berlin.
Tylko wrzuce drobne do parkometru.
Pomyslmy. Wezme niedosmazonego burgera i kawe.
Moge wejsc?
Nie w tej chwili.
A bedzie to mozliwe
w bardziej dogodnym momencie?
Bedzie, ale nie w tej chwili.
Boze.
Jak cie tak ciagnie, mozesz spróbowac wejsc.
Masz forse?
Tak, mam. Tego chcesz? Forsy?
Czemus nie zapytal od razu?
Masz. Niewiele, ale tylko tyle mam.
Wezme. Nie chce, zebys myslal, ze nie próbowales wszystkiego.
Zatrzymaj 25 centów.
I tak musisz poczekac.
Hej, Mott.
On nie musi czekac?
Dzis mamy wieczór irokezów. Gdybys mial, tez bys wszedl.
Zarty. Obaj jestesmy dorosli.
Po prostu mnie wpusc!
Naprawde chcesz wejsc?
Tak. To bardzo wazne. Oczekuja mnie w srodku.
Po prostu mnie wpusc.
Jestes pewien?
Tak, jestem pewien.
Przechodzimy, przechodzimy.
- Na lewo i prosto. - Co?
Tedy. Tedy i prosto.
- Zrób mu irokeza. - Z przyjemnoscia.
Kiki! Kiki! Horst!
Kiki! Horst!
Marcy nie zyje! Neil i Pepe to oszusci!
Jestem splukany! Na pomoc!
Nie! Nie rób tego!
Boze, co oni mi zrobili?
Boze. Zabije tych barbarzynców. Zabije ich.
Wygolili. Boze! Daj mi bron.
Halo? Halo?
Taksówka. Taksówka.
Tutaj.
- Boze, przepraszam. - W porzadku.
wietnie. Prosze. Mam pieniadze.
Nie super? Pojade do domu.
wietnie. Zaraz wracam.
- Zobacz, jak to jest! - Nie, prosze! Nie!
O nie.
Nie, nie, nie.
Nie moge w to uwierzyc. Widzialas?
- Spójrz na swoje ramie. Krwawi. - Super.
Tak mi przykro.
Prosze pójsc ze mna. Zabandazuje to.
- Nie, dziekuje. To nic powaznego. - Nie, nalegam.
Nie...
- Masz telefon? - Tak.
Przepraszam, ja...
Nie uwierzysz, co mi sie przytrafilo.
Nie uwierzysz.
Sprzedaje lody. Mister Softee.
Co?
Nie pytalem, jaka masz prace.
Mówilem: "Nie uwierzysz, co mi sie przytrafilo".
Nie jest nudna.
Mam wlasna furgonetke z lodami. Nie jest. Nie jest nudna.
Potrzebna jest licencja szofera klasy 4.
Zgadnij, kto ja ma. Ja.
Manhattan. Poprosze o numer Petera Patzaka.
P- A-T-Z-A-K.
- Chcesz olówek? - Nie.
Na Mulberry Street.
Dziekuje.
5, 8, 1, 9,
6,
2...
mieszne. Bardzo smieszne.
Patzak. P-A-T-Z-A-K na Mulberry Street na Manhattanie.
Dziekuje.
- 5, 8, 6, 2... - Przestan.
9, 3, 8, 0.
Nie pamietam numeru.
Co z toba? Nic ci nie jest?
Mialem okropna, okropna noc. Rozumiesz?
Usiluje cie zabawic.
Nie chce zabawy! Przepraszam za to. Przepraszam.
Jestem po... Boze.
Nie moge wrócic do domu. Nie moge wrócic do domu.
I rozpaczliwie
poszukuje miejsca na noc. Spac. Chce tylko spac.
Móglbym na Spring Street, ale nie chce.
- Czemu nie? - Co?
Czemu nie na Spring? Idz tam.
Bo dziewczyna barmana, który tam mieszka, zabila sie.
- I chyba przeze mnie. - Wiec odpada.
Racja, odpada. Odpada.
To nie wchodzi w gre.
Jesli pozwolisz mi zadzwonic,
naprawde wyswiadczysz mi przysluge.
To moze poczekac.
Przeze mnie masz zranione ramie i chce je zabandazowac.
W porzadku.
- Skad to sie wzielo? - Co?
- Zanurzalem rece w mase papierowa. - Co to?
"Wczoraj w SoHo, modnej czesci Manhattanu, wzburzony tlum
rozerwal na kawalki mezczyzne.
Policja nie ustalila tozsamosci, gdyz nie znaleziono dowodu
- w strzepach ubrania". - Strzepach?
"Jego twarz byla zmasakrowana nie do rozpoznania"...
Zapomnijmy. Nie mozemy sie tym teraz zajmowac.
Co mógl zrobic, ze zmasakrowano mu twarz?
- Jezu! Czemu tak boli? - Bo jest zainfekowana.
- Nie dotykaj! - Chce zerwac...
- Wiem, spale. - Nie, nie spalisz.
Potrzebuje zapalek. Poprosze sasiadke.
- Paniusiu, nie! - Mam na imie Gail!
Paniusiu, nie!
Zadnych zapalek. Wystarczy.
Dokad to?
Do domu. Na piechote.
- Daleko? - East 91. Street.
East 91. Zartujesz sobie?
Lubie cie i nie wiem...
Moze cie podwioze moja furgonetka?
Co ty na to?
- Gdzie ona jest? - Za rogiem.
Chodz.
- Co jest? - Zamknij sie.
- Co? - Zamknij sie.
O co chodzi?
- Jestes martwy. - Co?
Gail.
Gail, co robisz? W czym problem?
Co?...Gail? O co chodzi? Podwieziesz mnie?
Co tak na mnie patrzysz?
To on! Tam, z gwizdkiem. To on! Lapac go!
Cholera!
Pomocy! Pomocy! Wezwac policje!
Chodzilem do szkoly z pani synem!
Mamo, to ja! Nie moge... Do diabla z tym!
Jestes taka glupia! No! Przestan!
Pewnie ja bede winny.
Czego ode mnie chcesz? Co zrobilem?
Pracuje przy komputerze, na milosc boska!
Przepraszam.
Zastanawiam sie, czy móglbys...
W porzadku.
Pomóglbys mi? Prosze mi pomóc.
Co mam zrobic?
Gdzie mieszkasz? Zabierzesz mnie do domu?
Pewnych rzeczy, wiesz, nie zrobie.
Z góry to mówie.
Zanim zaczniemy, musze cos wyznac.
Nigdy nie robilem tego z mezczyzna.
Troche sie denerwuje.
Prosze posluchac, moge?...
Moge zadzwonic?
- Pewnie, telefon jest... - Widze. wietnie.
- Telefonistka. - Z policja. Natychmiast.
Chwileczke.
- Komisariat, Fitzgerald. - Tak, dzieki Bogu. Dobra.
Nazywam sie Paul Hackett. Jestem w SoHo. Nie wiem dokladnie gdzie.
Przesladuje mnie samozwanczy tlum.
Pewnie wiecie, co robia.
Jestem calkowicie przekonany, ze moje zycie jest w niebezpieczenstwie.
Najwyrazniej dokonano serii wlaman
w tej okolicy.
Przepij sie, stary.
Halo? Halo?
Halo?
Nie wierze...
Mój...
Przepraszam. Zastanawiam sie,
czy móglbym sie troche zdrzemnac na kanapie?
Jestem wykonczony.
- Czemu nie idziesz do domu? - Koles,
zadaje sobie to pytanie cala noc.
No wiec? Co sie stalo? Czemu nie idziesz?
Dobra.
W kawiarni poznalem dziewczyne.
Dala mi swój numer. Po powrocie do domu zadzwonilem do niej.
Powiedziala, zebym wpadl. Jadac taksówka, wyfrunely mi pieniadze.
Jak ja lepiej poznalem, nie przypadla mi do gustu.
Nie wyszlo, wiec wyszedlem.
Chcialem wrócic metrem. Podrozalo. Wiedziales o tym?
- Tak. - Wiedziales?
Ja nie wiedzialem.
Nie mialem gotówki na powrót, az poznalem tego barmana.
Mily gosc, chcial mi pozyczyc.
Naprawde chcial mi dac pieniadze...
Rzeczywiscie kupili to dzielo sztuki.
Nie wiedzialem o tym.
Wkurzyla sie na mnie i nie winie jej,
bo zle potraktowalem jej kolezanke.
Wmaszerowalem, zeby przeprosic, ale juz sie zabila.
Spóznilem sie.
Juz mial mi dac pieniadze, gdy nagle zadzwonil telefon.
Jego dziewczyna sie zabila.
Zbieg okolicznosci? Nie, bo ta sama dziewczyna,
dla której tu przyjechalem, nie zyla.
Poniewaz to ta sama osoba. Obie nie zyja.
Nie wierzylem w to.
Nie wiedzial, ze przyjechalem do jego dziewczyny,
bo zlapalby mnie za twarz i mi ja rozkwasil.
Na szczescie jakas kobieta widziala wszystko i pozwolila zadzwonic.
Milo z jej strony. Pozwolila zadzwonic. I tyle.
Zadzwonic. Podniesc sluchawke i odlozyc.
A teraz prowadzi furgonetke z lodami i chce mnie zabic!
Oni wszyscy chca mnie zabic. A ja tylko chcialem wyjsc,
poznac mila dziewczyne. A teraz musze za to umrzec!
To ta. To jest Julie. To ona. Spójrz.
Julie! Julie, to ja!
Co robisz? Chodz tu.
Boze. To ona. To ona. Niewiarygodne.
Nie.
WLAMYWACZ LAPAC GO!
Co z toba?
Musisz mi pomóc. Musisz mi pomóc.
Wez sie w garsc, dobra?
- Prosze o wode. - Musisz im powiedziec.
Ze to nie moja wina. Nie zrobilem tego. Nie zrobilem.
Musisz mi to wyjasnic.
Dopiero co wrócilem z kostnicy. Tez jasno nie mysle.
Wsciekly tlum próbuje mnie zabic,
bo mysla, ze ich okradam.
Mialem twoje klucze i nie okradlem cie.
Moglem cie naciagnac. Nie jestem zlodziejem.
Nie jestem zlodziejem. Racja?
Nie jestem zlodziejem.
W porzadku. W porzadku. Zostan tu.
Czekaj! Dokad idziesz?
- Po twoje klucze. - Dobra.
Dziekuje. Dziekuje. Idz. Bede czekal.
- Uspokój sie. - Uspokoje sie.
Dzieki.
Sztuka konceptualna, KLUB BERLIN IMPREZA ZAMKNlETA
Tu jest!
Co podac?
- Czemu tak pusto? - Tylko na zaproszenia.
To gdzie sa wszyscy?
Nie wiem. Pewnie zostali w domu.
Kto to?
June. Zawsze tu jest. Zwykle nikt jej nie zauwaza.
Jesli jest pan zainteresowany, radze sie pospieszyc. Zaraz zamykam.
Przepraszam.
Zauwazylem pania i zastanawialem sie,
czy...
mialaby pani ochote...
napic sie ze mna?
Zeby porozmawiac?
Mam naprawde,
naprawde okropna noc
i nie moge znalezc nikogo,
kto by ze mna usiadl i po prostu...
Bez wydzierania sie na mnie, rozumie pani?
Nie podszedlbym w tym stanie,
gdybym nie byl...
niezwykle...
zaintrygowany.
Cóz.
Dobrze.
Obnazylem ma dusze.
Zatanczymy?
- Czemu to robisz? - Co?
Flirtujesz ze mna,
dzielisz sie ze mna papierosem,
tanczysz ze mna,
jestes dla mnie mily.
Po co to robisz?
Chce...
- zyc. - Przepraszam. Zamykamy.
- Chce po prostu... - Czas do domu.
...zyc.
Z yc.
Chodzmy na dól, Paul.
Chodz.
- Weszli do srodka! - Co to?
Musze cos pani powiedziec. Mam klopoty. Ci ludzie chca mnie zabic.
- Jest stad drugie wyjscie? - Nie!
- Co to? - Nie idz tam!
- Co to? - Nie, nie dotykaj!
Nie, nie dotykaj tego!
O Boze.
- Chodz ze mna. - Co?
Chodz ze mna. Chodz.
Jest zamkniete, chcesz isc. Zajmie nam to chwilke.
- Mówie, ze nikogo nie ma. - Nie przekonamy go.
Nie ruszaj sie. Nie chce cie tym zalepic. Dobrze.
Musze to tu polozyc.
Wstrzymac sie! Nie! Wstrzymac sie!
Wyczuwasz te presje?
To jest dobre na pory.
Szukajcie wszedzie!
Dobrze.
Dobrze. Nie, nie, nie.
Podnies ja.
Dokad one prowadza?
To prywatne mieszkanie.
- Dobrze. Pukaj. - Chwileczke.
Ja zapukam.
- June. June? - Tak, o co chodzi?
Przepraszam za klopot. Jacys ludzie chca sie rozejrzec.
- Cos z kradzieza. - Pracuje! Nie widzisz?
- Wiem, wybacz... - Twarda sztuka.
Przepraszam.
Widzialas tego faceta?
To nie takie trudne.
- Jest stad drugie wyjscie? - Nie. Tylko to.
W porzadku, wychodzimy!
Szybko.
Przepraszamy, ze przeszkodzilismy, ale myslelismy, ze...
Dobra, wyjazd stad!
Strata czasu.
Juz dobrze. Poszli sobie.
wietnie. wietnie.
Wypusci mnie pani z tego?
Nie, w tym nic ci nie grozi. Moga wrócic.
Byla pani swietna. Niesamowita. Ale wypusci mnie pani z tego?
Wiesz, teraz jestem w to wplatana.
Musze nad toba pracowac. Moga wrócic.
Paniusiu, wypusc mnie z tego. Teraz.
Slyszy mnie pani? Ja...
Dobra, skonczone.
Pójde na góre i sprawdze, czy jeszcze tam sa.
Zaraz wracam.
A nie mówilem? Patrz tylko.
- Patrz. - Czlowieku, to szajs.
Co ty gadasz? To antyki. To jest stare.
Plastikowe. Koniec na dzisiaj. Mamy wystarczajaco rzeczy.
Moja rzezba!
Hej, ostroznie z nia. Dobra.
Warto to zabierac?
Czlowieku zwariowales? To jest sztuka.
Paskudna ta sztuka.
Nie znasz sie. Im brzydsza, tym wiecej warta.
- Ta musi byc warta majatek. - Masz racje.
- Wykonana przez Segala. - Tak?
Wystepuje w Carson Show. Gra na banjo.
Nie ogladam Carsona.
Dlatego tak malo wiesz o sztuce.
Nie wiem, stary. Wole stereo.
Stary, co ty wiesz? Stereo to stereo. A sztuka jest na zawsze.
DZIEN DOBRY, PAUL
Napisy: SDI Media Group
Ripped by: SkyFury